NOx to tlenki azotu, a SOx to tlenki siarki, powstające w wyniku spalania paliw węglowodorowych. Te zanieczyszczenia powietrza mają negatywny wpływ na środowisko, przyczyniając się do powstawania smogu oraz kwaśnych opadów, które niszczą ekosystemy, oraz przyczyniają się do ocieplenia klimatu. Dla organizmów żywych NOx i SOx są szkodliwe, gdyż mogą drażnić drogi oddechowe, powodować problemy z oddychaniem oraz pogarszać stan układu krążenia. Długotrwałe narażenie na wysokie stężenia tych związków zwiększa ryzyko zachorowania na choroby układu oddechowego i sercowo-naczyniowego.

Choć nie wszystkie NOx i SOx są bezpośrednio zaliczane do gazów cieplarnianych, to w atmosferze mogą wchodzić w reakcje chemiczne, przyczyniając się do powstawania związków, które mają właściwości cieplarniane.

Dlatego ograniczanie emisji całej grupy NOx, w tym N₂O, jest jednym z ważniejszych celów w redukcji emisji silników spalinowych.

Oto przykłady takich reakcji:

1. Reakcje NOx z innymi związkami:

• NOx + rodniki hydroksylowe (OH) → HNO₃ (kwas azotowy) – przyczynia się do powstawania ozonu (O₃), który jest gazem cieplarnianym.
• NOx + węglowodory → związki organiczne zawierające azot – niektóre z nich mają właściwości cieplarniane.

2. Reakcje SOx z innymi związkami:

• SOx + wilgoć → H2SO₄ (kwas siarkowy) – przyczynia się do powstawania aerozoli, które mogą mieć właściwości cieplarniane.
• SOx + amoniak (NH₃) → (NH4)2SO₄ (siarczan amonu) – tworzy cząstki stałe, które mogą wpływać na bilans radiacyjny atmosfery.

Zatem choć NOx i SOx bezpośrednio nie są zaliczane do gazów cieplarnianych, to poprzez złożone reakcje chemiczne w atmosferze mogą pośrednio przyczyniać się do wzmocnienia efektu cieplarnianego.